Fotogrametri; cisimler ve bunların oluşturduğu çevreden yansıyan ışınların şekillendirdiği fotogrametrik görüntülerin ve yaydıkları elektromagnetik enerjinin kayıt, ölçme ve yorumlama işlemleri sonunda bu cisimler ve çevre hakkında güvenilir bilgilerin elde edildiği bir teknoloji ve bilim dalıdır. Kısa bir tanım gereği fotogrametri, bir cismin fotoğraf çekimi ile biçim ve konumuna göre yeniden oluşturulmasıdır.

Fotogrametri günümüz işlevlerini kazanıncaya kadar birçok önemli gelişmeler geçirmiştir. Bunların başında fotoğrafın ortaya çıkması ve perspektifin bulunması ile birlikte bunların resim sanatında kullanılmaya başlanması ve takibinde geometrinin, uzayın düzleme tasvirinde ve bunların düzlem perspektiflerinden üç boyutlu cisimlerin yeniden yapımında kullanılmaya başlaması sayılabilir. İlk olarak İsviçreli tabiat bilgini M.A. Kappeler, bu imkanlardan topoğrafik amaçlar için faydalanmıştır. Bunu takiben, Alman mimar A.Meydenbauer’in 1958’de mimarlık ölçmelerinde kullanması ve 20.yy’ın başlarından itibaren teknolojinin gelişmesine paralel olarak üç boyutlu görme olanağını sağlayan stereo-komparatörün imali, fotogrametrinin gelişme sürecinin hızlanmasına öncü olmuştur. Bunu hava fotogrametrisinin bulunması ve uzaysal değerlendirme aletlerinin yapımı ve S. Finsterwalder’in 1908 yılında ilk fotogrametrik haritayı üretimi takip etmiştir. Böylece fotogrametri, 120 yıl içinde, mütevazi başlangıçtan sonra bugün teknik kültürün bir yapı taşı haline gelmiş olup, günümüzde birçok iş sahasında kullanılmaya başlanmış ve kullanılmaya aday olan, vazgeçilemeyecek bir bilim dalı olduğunu ortaya koymaktadır.

Fotogrametrinin temel amacı plan ve harita yapma işlemi olmakla birlikte, zamanla modern tekniğe göre işlevlerini arttırmış ve günümüzde hemen hemen her bilim dalında yerini almıştır. Fotogrametrinin bu denli gelişme göstermesinin en önemli nedeni fotogrametrinin temel işlevlerinin, pozitif bilim dallarının temel kabul ettiği doğruluk, esneklik ve pratiklik prensiplerini esas kabul etmesidir.